Het hoofdthema van deze Märklin wisselstroombaan is een grensstation
tussen een rechtsrijdend spoorwegbedrijf (bijvoorbeeld Duitsland) en een
linksrijdend spoorwegbedrijf (bijvoorbeeld Zwitserland). De aankleding van
de baan is dus ook aan de ene kant Zwitsers en aan de andere kant overwegend
Duits.
In het Zwitserse deel van de baan ligt, in de ogen van vele toeschouwers,
één van de mooiste punten van de baan. Een replica van het
Bietschtal-viaduct. Deze is voor de gelegenheid ingepast in een omgeving die
een dal suggereert.

Het ingepaste Bietschtalviaduct...
Gedurende de laatste jaren is er een aantal ingrijpende wijzigingen
ingebouwd. Zo wordt de overgang van rechts- naar linksrijdend verkeer en
terug niet meer tot stand gebracht door middel van een kruisende
wisselverbinding, maar is er een 'cross over' aangelegd, terwijl er
bovendien een hegeel nieuw station werd gebouwd in het linksrijdend gedeelte
van de spoorbaan.
De hele spoorbaan, alle treinen, wissels, seinen en relais worden
digitaal bestuurd door middel van een computersysteem. Eén van de
faciliteiten van Märklin's digitaal besturingssysteem dat hiervoor gebruikt
wordt, is dat men voor elke locomotief meerdere digitale functies ter
beschikking heeft. Een aantal van de locomotieven is voorzien van een
geluidsgenerator. Zo kan een stoomlocomotief zijn typische puffende
stoomgeluiden produceren, terwijl bij een diesellocomotief het motorgeluid
hoorbaar is.
Alle wissels van beide stations zijn uitgerust met
elektromotoren en worden dus langzaam omgelegd, net zoals bij het
grootbedrijf. Het toegepaste railplan, dat géén ovaal is, maar waarbij in
beide uiteinden van de spoorbaan een schaduwstation is aangelegd, zorgt er voor dat een trein die
in een bepaalde richting wegrijdt na verloop van tijd ook weer vanuit die
richting terugkeert.
Naast de over de 'begane grond' rijdende treinen, rijdt er door een
berglandschap een tandradspoorbaan.

Een doorkijkje in het nieuwe station...